🎨 Agnieszka Brzezińska — „Historia kreski, która stała się wolnością”
Ta historia zaczyna się od kreski.
Jako dziecko zostałam uderzona po rękach za to, że pisałam lewą ręką i nie mieściłam się w szablonie.
Dziś maluję wyłącznie lewą — tą samą, która kiedyś była powodem bólu.
Kreska stała się moim znakiem wolności i początkiem drogi twórczej.
Moje obrazy są zapisem emocji i relacji. Intensywne czerwienie, głębokie błękity i energetyczne pomarańcze nie są dekoracją — to język emocji. Każdy kolor opowiada o więziach, spotkaniach i bliskości między ludźmi.
Postacie, które maluję, są zwrócone tyłem — bez twarzy, bez imienia. Dzięki temu każdy może odnaleźć w nich siebie. To uniwersalne figury: siostry, przyjaciółki, partnerzy – symbole emocjonalnej wspólnoty.
Minimalizm formy łączy się z ekspresją koloru. Uproszczone sylwetki i geometryzacja kształtów spotykają się z intensywnym światłem barw, które niosą ogromny ładunek emocjonalny.
W mojej twórczości świat realny i cyfrowy przenikają się. Kolekcja NFT to cyfrowe zapisy moich oryginalnych obrazów — nie kopie, lecz rozszerzenia idei. Każdy token jest częścią większej opowieści o przemianie bólu w wolność, o sile kobiecości i o tym, że sztuka potrafi leczyć.
Za każdym obrazem stoi osobista historia — i wspólna droga z moim mężem, z którym tworzę i buduję przestrzeń sztuki. Wierzę, że malarstwo to nie tylko ekspresja, ale też sposób budowania relacji i wspólnoty.
Moje NFT to zaproszenie do świata, w którym każda kreska ma znaczenie, a każda barwa niesie emocję.
Agnieszka Brzezińska
ur. 1975 w Wałbrzychu. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu (dyplom pod kierunkiem prof. Janusza Merkla, 2019). Autorka wielu wystaw indywidualnych i zbiorowych w Polsce. Inicjatorka Galerii Sztuki w poewangelickim kościele w Ludwikowicach Kłodzkich.
Od malarstwa abstrakcyjnego przeszła do figuratywnego, w którym postać kobiety stała się centrum opowieści o kolorze, intuicji i emocji.
Kolekcja „7 Sekund”
Holding the Wind
Minimalistyczny, poetycki gest zatrzymania czegoś nieuchwytnego — metafora twórczości, ulotności i aktu istnienia.
— A minimalist, poetic gesture of holding onto the intangible — a metaphor of creation, transience, and the act of being.
Powolne przejście przez historię i światło.
„Pod arkadami” ukazuje artystkę idącą pod kolumnadą historycznej synagogi w Tunezji. Ubrana w jasne kolory i biały kapelusz, porusza się z cichą obecnością — pomiędzy cieniem a światłem, przeszłością a teraźniejszością.
Ten siedmiosekunowy performans to refleksja o czasie, pamięci i tożsamości. Medytacja o ruchu w przestrzeni, która łączy spokój z historią.
A slow passage through history and light.
“Under the Arches” captures the artist walking beneath the colonnades of a historic Tunisian synagogue. Dressed in white, she moves with quiet presence — between shadow and brightness, between the past and the now.
This seven-second performance reflects on time, memory, and identity. It is a meditation on movement through spaces that hold both silence and meaning — an act of gentle continuity amid the echoes of history.
An offering, an act of alignment between body and creation.
In “Raising the Painting”, the artist stands in an open landscape, holding her own artwork high above her head — a moment of unity between the creator and the created.
The gesture is both intimate and monumental. It evokes ritual, reverence, and renewal — a visual prayer to the act of making.
As part of the Seven Seconds collection, this piece captures a pure instant of artistic devotion: seven seconds of presence where art transcends the artist.
Akt ofiarowania, gest połączenia ciała i dzieła.
W „Unoszeniu obrazu” artystka stoi na otwartej przestrzeni, trzymając nad głową własny obraz — moment jedności pomiędzy twórczynią a stworzonym dziełem.
Gest zarazem intymny i monumentalny, przypominający rytuał i modlitwę — afirmację aktu tworzenia.
To siedem sekund czystej obecności, w których sztuka przekracza artystkę.